'Rhodian plateel na 35 jaar weer terug'.

Langzaam draait Gouwenaar Lucas Florijn het veelkleurig werkstuk rond op de toppen van zijn vingers. Een fraaie vaas, gemaakt van hoogwaardig Gouds bisquit, is door hem eigenhandig beschilderd met oogstrelende Rhodian motieven.
"Vijfendertig jaar lang,sinds het geruchtmakend faillissement van Plateelfabriek Zuid-Holland, is er in Gouda geen Rhodian meer, vervaardigd. Na ontelbare proeven en uitprobeersels is het me uiteindelijk gelukt om het verloren gewaande geheim van Rhodian te ontrafelen. Samen met mijn broer Jasper wordt nu in ons bedrijf dit zeldzame Goudse aardewerk weer vervaardigd". De gebroeders Lucas (52) en Jasper (55) Florijn zijn vervult' van beroepstrots. Want drie jaar lang hebben ze gezocht naar het mysterie van Rhodian aardewerk: een witte klei die eerst op 1020 graden tot bisquit wordt gestookt, dan roomkleurig dof wordt geglazuurd, en op 700 tot 800 graden (opnieuw) in de oven wordt gebakken. Vervolgens wordt deze met de hand beschilderd met het kenmerkende Rhodian-decor, en gaat tenslotte voor de derde maal de oven in, waarin dan een temperatuur van 1030 graden wordt bereikt."Niet alleen is dit een arbeidsintensief proces", aldus het inventieve duo, "Maar het geheim zit hem vooral in het doffe glazuur, gecombineerd met de specifieke Rhodiankleuren. Om die te achterhalen was beslist geen simpele zaak. Des te groter onze vreude, dat we daarin toch zijn geslaagd". Terwijl Jasper in de kraakheldere aardewerkfabriek slanke vazen bevrijdt uit hun dikwandige gietvorm vertelt Lucas het succesverhaal van hun beider nasporingen. Een historie die onverbrekelijk is verbonden met de geschiedenis van hun bedrijf. De in Rotterdam geboren Jasper: "Omdat mijn vader trouwde met een Goudse, zijn we destijds naar Gouda verhuisd, ik was toen 6 jaar. Na de lagere school moest ik gaan werken, want ja, vanwege het grote gezin was er geen geld om door te leren. Mijn broer werkte toentertijd al bij aardewerkfabriek Zenith. En ik ging naar Blom, aan de Kattensingel".
Ook in die tijd was het in de aardewerksector geen vetpot, zo blijkt duidelijk uit zijn relaas.
Lucas: "Ik verdiende destijds 25 gulden in, de week, en voor een rijksdaalder meer veranderde je heel makkelijk van baas. Al deed ik dat ook wel, in de hoop dat ik nieuwe dingen zou leren. Zo had je toentertijd Rosario, een gekleurd aardewerk, dat ik een prachtig stukje werk vond". Bij Henk de Wit in de Peperstraat leerde hij uiteindelijk om zelf gipsen vormen te modelleren waardoor hij langzamerhand allround werd. Terugkijkend zegt Lucas Florijn: "Met mijn broer had ik het erover, dat we eigenlijk van 's morgens vroeg tot 's avonds laat werkten en er nog niet veel wijzer van werden. Vandaar dat het idee ontstond om voor onszelf te beginnen".
Zestien jaar geleden kochten Lucas en Jasper aan de Warmoezierskade daarom een leegstaand pand. Een tijd waarin elke opdracht van belang was om het bankkrediet te kunnen aflossen. "Gaandeweg is het beter gegaan. Waarbij vooral het feit een rol speelt dat we hoogwaardige kwaliteit leveren en alles samen in eigen beheer vervaardigen".